Dnia 29 listopada 2025 roku, w kaplicy nowicjatu, wspólnota zgromadziła się na uroczystych Nieszporach z I Niedzieli Adwentu, którymi rozpoczęliśmy nowy rok liturgiczny. Modlitwa ta miała charakter szczególnie podniosły i wprowadzający w czas czuwania oraz nadziei, właściwy dla okresu Adwentu.
Centralnym momentem nabożeństwa było poświęcenie wieńca adwentowego. Wieniec, upleciony z zielonych gałązek, stanowi znak życia, trwania i nadziei, które nie przemijają. Jego kolisty kształt przypomina o wieczności Boga oraz o Jego nieustannej obecności pośród swego ludu. Zapalona pierwsza świeca adwentowa stała się symbolem światła Chrystusa, które rozprasza mrok grzechu i prowadzi człowieka ku zbawieniu. Jest ona także znakiem czuwania i gotowości serca na przyjście Pana.
W modlitwie psalmami i słuchaniu Słowa Bożego wspólnota została zaproszona do wejścia na drogę adwentowego oczekiwania — czasu wyciszenia, nawrócenia i odnowienia nadziei. Adwent ukazał się jako czas podwójnego przyjścia Chrystusa: tego historycznego, w tajemnicy Wcielenia, oraz tego ostatecznego, gdy Pan przyjdzie w chwale.
